- Katılım
- 8 Ağu 2022
- Mesajlar
- 3,661
- Tepki
- 1,330
15 Temmuz 2016…
O geceyi unutmam mümkün değil. Bu milletin kalbine saplanan bir hançerdi adeta. Karanlığın en koyu anıydı belki ama sabahı bir o kadar aydınlıktı. O gece hem yüreğimiz yandı hem de tarih yazıldı. Silahlar bizim paramızla alınmıştı… Ama ne acıdır ki, o namlular bize çevrildi. Tanklar şehirlerde kol gezerken, savaş uçakları gökyüzünden ölüm yağdırıyordu. Bir avuç hain, bu ülkeyi kendi karanlıklarına esir etmeye kalktı.
Ama unuttukları bir şey vardı…
Bu topraklar öyle kolay kazanılmadı. Her karışında bir şehidin duası var. Bir annenin gözyaşı, bir çocuğun hayali var. Bu millet “vatan” dedi mi, gerisi teferruattır. Ve o gece, bunu bir kez daha tüm dünyaya gösterdi. Kadın, erkek, genç, yaşlı demedi kimse… Herkes elinde sadece bayrağıyla, kalbinde imanla meydanlara koştu. Kimi F-16'nın sesiyle, kimi sela sesleriyle yürüdü. Kimi hiç düşünmeden bir tankın önüne yattı. Kimse ölümü aklına bile getirmedi. Çünkü o an, tek bir şeyin adı vardı: Vatan.
O gece gözünü kırpmadan canını veren kahramanlar vardı. Belki adlarını bilmiyoruz ama bu ülkenin geleceğinde onların izi var. Sayelerinde hâlâ bu bayrak dalgalanıyor. Çocuklarımız okula gidebiliyor. Bizler nefes alabiliyor, özgürce konuşabiliyoruz. 15 Temmuz sadece bir darbe girişimi değil. Aynı zamanda bir milletin diriliş gecesi. Birlik olduk, tek yürek olduk. Ve o geceden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı.
Ben o geceyi unutmadım. Unutmayacağım da.
Unutturulmasına da asla izin vermeyeceğim.
Çünkü ben, o gece vatanı sokaklarda savunanların torunuyum.
Ve bu can bu bedende olduğu sürece, o geceyi anlatmaya devam edeceğiz.
O geceyi unutmam mümkün değil. Bu milletin kalbine saplanan bir hançerdi adeta. Karanlığın en koyu anıydı belki ama sabahı bir o kadar aydınlıktı. O gece hem yüreğimiz yandı hem de tarih yazıldı. Silahlar bizim paramızla alınmıştı… Ama ne acıdır ki, o namlular bize çevrildi. Tanklar şehirlerde kol gezerken, savaş uçakları gökyüzünden ölüm yağdırıyordu. Bir avuç hain, bu ülkeyi kendi karanlıklarına esir etmeye kalktı.
Ama unuttukları bir şey vardı…
Bu topraklar öyle kolay kazanılmadı. Her karışında bir şehidin duası var. Bir annenin gözyaşı, bir çocuğun hayali var. Bu millet “vatan” dedi mi, gerisi teferruattır. Ve o gece, bunu bir kez daha tüm dünyaya gösterdi. Kadın, erkek, genç, yaşlı demedi kimse… Herkes elinde sadece bayrağıyla, kalbinde imanla meydanlara koştu. Kimi F-16'nın sesiyle, kimi sela sesleriyle yürüdü. Kimi hiç düşünmeden bir tankın önüne yattı. Kimse ölümü aklına bile getirmedi. Çünkü o an, tek bir şeyin adı vardı: Vatan.
O gece gözünü kırpmadan canını veren kahramanlar vardı. Belki adlarını bilmiyoruz ama bu ülkenin geleceğinde onların izi var. Sayelerinde hâlâ bu bayrak dalgalanıyor. Çocuklarımız okula gidebiliyor. Bizler nefes alabiliyor, özgürce konuşabiliyoruz. 15 Temmuz sadece bir darbe girişimi değil. Aynı zamanda bir milletin diriliş gecesi. Birlik olduk, tek yürek olduk. Ve o geceden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı.
Ben o geceyi unutmadım. Unutmayacağım da.
Unutturulmasına da asla izin vermeyeceğim.
Çünkü ben, o gece vatanı sokaklarda savunanların torunuyum.
Ve bu can bu bedende olduğu sürece, o geceyi anlatmaya devam edeceğiz.
